H ονομασία τους προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό «κάρχαρον», δηλαδή πριόνι, λόγω τους σχήματος και της διάταξης που έχουν τα δόντια τους.
Αυτά τα κοφτερά δόντια είναι και ο λόγος για τον οποίο θεωρούνται οι πιο τρομακτικοί θηρευτές της θάλασσας.
Και όταν μεταφορικά λέμε πως κάποιος «έπεσε στα δόντια του καρχαρία» περιγράφουμε μια κατάσταση απόλυτου κινδύνου.
Τον απόλυτο τρόμο «ζωγραφίζει» και ο Διονύσιος Σολωμός εμπνεόμενος από τον τραγικό θάνατο ενός άγγλου στρατιώτη στα δόντια ενός καρχαρία στο λιμάνι της Κέρκυρας, στο ποίημα «Ο πόρφυρας» (δηλαδή ο καρχαρίας), περιγράφοντας τη στιγμή της επίθεσης με τους εξής στίχους: «Κοντά ‘ναι κει στον νιον ομπρός ο τίγρης του πελάγου./ Κι αλιά! μακριά ‘ναι το σπαθί, μακριά ‘ναι το τουφέκι!/ Αλλ’ όπως έσχισ’ εύκολα βάθος τρανό κι εβγήκε./ Κι όρμησε…/ Κατά τον κάτασπρο λαιμό που λάμπει ωσάν τον κύκνο,/ Κατά το στήθος το πλατύ και το ξανθό κεφάλι,/ Κατά τη μεγαλόψυχη γλυκιά πνοή της νιότης».
Την ίδια όμως στιγμή που ο ποιητής θρηνεί για τον άτυχο νέο, υμνεί και την ομορφιά και τη δύναμη της φύσης, ακόμα και όταν αυτή επιτίθεται! Ο δε Νίκος Καββαδίας στον στίχο «χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία» από το ποίημα «Γυναίκα» χρησιμοποιεί επίσης μεταφορικά αυτό το πανάρχαιο και απίστευτα ανθεκτικό ζώο για να περιγράψει την προσπάθεια (χορός) του ανθρώπου να κατακτήσει το αδύνατο.
Πιο παλαιοί από τους δεινοσαύρους Σύμβολο αγριότητας, δύναμης, αντοχής και επιβίωσης στα βαθιά και άγνωστα νερά, τρομακτική φονική μηχανή (όπως παρουσιάζεται στην ταινία «Τα σαγόνια του καρχαρία»), ή παρεξηγημένο και ευάλωτο στην πραγματικότητα πλάσμα που δίνει σκληρό αγώνα για την επιβίωσή του, ο καρχαρίας είναι εδώ και αιώνες ένας από τους πιο μυστηριώδεις (γι’ αυτό και γοητευτικούς αλλά και τρομακτικούς) κατοίκους της θάλασσας.
Αποδείξεις για την ύπαρξή του έχουμε ήδη από την Ορδοβίκια περίοδο, δηλαδή σχεδόν 440 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Πολλά είναι τα ευρήματα (απολιθώματα) που επιβεβαιώνουν την παρουσία των πλασμάτων από τα οποία προήλθε ο σημερινός καρχα...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr



















